De twee broers en het familiebedrijf

‘Ik wil minder gaan werken,’ zegt Arjan plompverloren. ‘En eigenlijk wil ik dat allang.’ Zijn broer Herman schrikt zichtbaar. En hij schrikt zo erg dat hij de mediator vraagt om het gesprek even te schorsen. Ze hadden samen een mediator ingeschakeld omdat de samenwerking steeds stroever verliep. Ze meden elkaar zelfs. Geen manier om samen het bedrijf te runnen dat ze van hun vader geërfd hadden.

Hun vader hadden ze beloofd het samen voort te zetten. De bank had er inmiddels lucht van gekregen dat ze de kar niet meer samen trokken en stond op het punt hen over te hevelen naar de afdeling Bijzondere Kredieten. Zo waren ze ook bij de mediator terecht gekomen. In een laatste poging om er toch nog ‘samen uit, samen thuis’ van te maken. Zoals ze nu eenmaal ooit aan hun vader en elkaar hadden beloofd.

Rot geschrokken

’Ik heb dit niet zien aankomen,’ zegt Herman tegen de mediator. ‘Ik schrik me rot. Hij heeft er wel eens op gezinspeeld. Maar dat heb ik eerlijk gezegd nooit serieus genomen.’ Dan, bijgekomen van de schrik: ‘Maar ik kan het me van mijn broer wel voorstellen. Hij staat anders in het leven dan ik. Maar hoe moet het nu verder? Met de aandelenverhouding? En het nemen van beslissingen? Kan hij besluiten blokkeren terwijl hij minder werkt?! Beter gaan we dat bespreken. We hebben lang genoeg vestoppertje gespeeld.’

’Ik ben enorm geschrokken. En boos,’ zegt Herman als ze weer met zijn drieën zijn. ‘Maar ook opgelucht dat je eindelijk hebt verteld wat je werkelijk wilt. Nu begrijp ik beter wat er al die tijd aan de hand is. Waarom je dingen leek tegen te houden. Niet meer echt meedeed. De boel zelfs traineerde.’ ‘Hoho!’, reageert Arjan fel. ‘Ik traineerde helemaal niets! Ik heb gewoon minder ambitie dan jij! En mijn vrouw werkt niet zoals die van jou in de zaak. Ik wil tijd aan mijn gezin besteden. Dat is ook familie. Misschien kun jij je dat minder goed voorstellen omdat jullie geen kinderen hebben, maar ik heb ook een leven naast ons bedrijf hoor! Thuis, met mijn vrouw en kinderen.’

Opluchting

Dan vraagt de mediator: ‘Is het voor jullie eigenlijk nog nodig om aan dat principe van ‘samen uit, samen thuis’ vast te houden?’ ‘Misschien niet,’ zegt Herman. ‘Dat zou wel ruimte geven.’ ‘Voor mij zou het een opluchting zijn,’ zegt Arjan. ‘Maar het kan niet zo zijn,’ zegt Herman, ‘dat ik dan alle verantwoordelijkheid op mijn schouders neem. En dat mijn vrouw en ik ons driemaal in de rondte blijven werken, terwijl jij meelift op het succes van ons bedrijf. Dat heeft dan wel consequenties voor de bestuur en de aandelenverhouding.’ ‘Dat begrijp ik,’ zegt Arjan. ‘Daar wil ik over nadenken.’

Afspraken

Dan gaat het snel. De broers komen in een achtbaan terecht. Gesprekken met financiële adviseurs, met advocaten en met de bank. De mediator bewaakt het proces en laat iedereen die betrokken wordt bij de oplossing een geheimhoudingsverklaring ondertekenen. In een sfeer van vertrouwen durven de broers open te zijn en worden ze creatief in het ontwikkelen van een nieuwe samenwerkingsvorm. Arjan trekt zich terug als statutair bestuurder en wordt verantwoordelijk voor productontwikkeling – waar zijn hart altijd al naar is uitgegaan. Herman wordt algemeen directeur en ze gaan samen op zoek naar een externe financieel bestuurder die financieel directeur wordt. En er komt een slimme aandelenconstructie waardoor er nooit meer een patstelling kan ontstaan. Alle afspraken worden met behulp van advocaten vastgelegd in duidelijke en heldere contracten. De broers kunnen weer verder. En het bedrijf kan weer groeien en bloeien. Precies wat hun vader wilde.

Meer verhalen: